Bændur vs Serfs

Feudalism var lög landsins á miðöldum og myndaði grunninn að stéttarkerfinu sem skiptu samfélaginu milli húsbændanna og bændanna. Auðvitað voru kóngar og ríkisstjórnir. Samfélaginu var þó skipt milli yfirstéttanna sem tóku til höfðingjanna og aðalsmanna meðan lægri stéttum eða venjulegum fjöldanum var ætlað að vinna fyrir yfirstéttina. Algengt var meðal bónda, serfs og þræla. Þó að flestir viti eða finni sig vita hvað þræll þýðir, eru þeir enn ruglaðir milli bænda og serfs sem myndaði meginhluta algengs fólks. Þessi grein reynir að skýra efasemdir í huga fólks þegar þeir lesa orðin á meðan þeir fara í gegnum miðöld evrópskrar sögu.

Serfs

Þetta var fólk sem var bundið við höfuðbólið. Þetta manorial kerfi hafði fief að hafa kastala og mikið land þar sem serfs veittu handavinnu í staðinn fyrir vernd sem var mjög mikilvægt á þessum ofbeldisfullum tímum. Serfum var óheimilt að yfirgefa höfuðbólinn án leyfis drottins, en þeir lifðu betra lífi en þrælar sem hægt var að kaupa og selja. Helmingi tíma serfsins var varið til að vinna fyrir drottnurunum. Þeir gátu sinnt alls kyns störfum sem komu upp á höfuðból herra svo sem að vinna sem vinnu í bænum, vinna sem tréskurðarvél, vefari, smíða og gera við byggingar og sinna öðrum óheppilegum störfum. Menn á meðal serfs voru jafnvel neyddir til að berjast fyrir herrum sínum á stríðstímum. Serfs þurftu auk þess að greiða drottnum sínum skatta í formi húsdýra og alifugla.

Þar sem serfs voru bundnir við höfuðbólið urðu þeir að taka við öllum nýjum herra sem herra sínum ef hann náði höfuðbólinu frá fyrri herra.

Bændur

Bændur voru í botni bekkjakerfisins rétt fyrir ofan þræla og lifðu hörku lífi. Þeir eyddu eið um að vera hlýðnir við herra sinn. Bændur þurftu að vinna árið um kring á akrum drottins og líf þeirra var allan tímann að snúast eftir búskapartímabilinu. Bændur áttu sitt eigið land en þurftu að greiða skatta fyrir land sitt til herra sem og kirkju sem kallað var tíund. Þetta nam 10% af verðmæti landbúnaðarafurða sem bændur ræktaðu. Að borga kirkjunni þetta mikið gerði bændur fátækari en hann gat ekki hugsað sér uppreisn vegna ótta við bölvun Guðs.

Það voru tvenns konar bændur, þeir sem voru frjálsir og þeir sem voru tengdir eða ígreyptir. Ókeypis bændur gátu unnið á eigin vegum sem járnsmiðir, vefarar og leirkerasmiðir o.fl. til að afla tekna, þó þeir yrðu að greiða skatta til drottins. Bændur, sem voru indjándir eða tengdir, gátu lifað á sínu landi en urðu að vinna á bæjum drottins, til að afla tekna.